محمد مؤمن بن محمد زمان الطبيب التنكابني ( حكيم مؤمن )

511

تحفة المؤمنين ( تحفه حكيم مؤمن ) ( فارسى )

جدوار جهت حارّه و باردهء آن . جلنار ضماداً ، جهت منع تزايد آن . جمل بولش ، نطولًا مجرّب . جند ضماداً ، جهت تحليل اورام مزمنه . جوز ماثل بيخش ، طلاءً محلّل . حجر الرّحى بخارش ، باعث ازالهء آن . حلبه جهت حارّه آن و نيز جهت بارده . حلتيت ضماداً ، جهت اورام خبيثه ، بعد از شكافتن جهت اخراج اجزاى خبيثهء آن . خروع برگش ، جهت ورم زير گلو و ساير اورام . خطمى ضماداً ، جهت تسكين درد و تحليل آن و نيز تخمش ، طلاءً به غايت مجرّب . خلاف ضماداً ، نافع . خميره محلّل و مسكّن درد آن . خيارشنبر جهت تحليل ظاهرى و باطنى آن نافع . ذباب ضماداً ، محلّل آن . ذنب السّبع جهت رفع آن بىعديل . رطبه ضماداً ، محلّل حارّه و باردهء آن . رماد ضماداً ، بىعديل . زبيب ضماداً ، مجرّب . زبد جهت ظاهرى و باطنى آن و نيز طلاءً جهت نضج آن . سمسم محلّل آن و نيز روغنش . سندريطس جهت رفع آن ، شديد الاثر . سورنجان ضماداً ، جهت تحليل مجرب . شاهسفرم محلّل جميع آن . شربين شاخه‌اش ، نطولًا جهت تحليل . شعير ضماداً ، رادع و محلّل آن . شلجم ضماداً محلّل آن . شمع طلاءً ، جهت نضج آن مؤثر . صبر طلاءً . صوف ضماداً ، محلّل آن . ضأن سرگينش ، ضماداً محلّل آن . طاوس موى دنباله‌اش ، مجرب دانسته‌اند . عسل ضماداً ، جهت تحليل و نيز جهت نضج . عشبه ضماداً ، جهت تحليل به غايت نافع . علك البطم ضماداً ، جهت تحليل آن نافع . عنب الدّب بيخش ، محلّل آن . قثد تخمش ، ضماداً محلّل اورام جلد . قطن ضماداً ، محلّل آن . قيصوم ضماداً ، محلّل آن . كرفس ضماداً . عنكبوت طلاءً ، محلّل آن . كرم ضماداً ، جهت ورم سر . كرنب ضماداً ، جهت اقسام آن . كزبره ضماداً ، رافع آن . كلب سرگينش ذروراً جهت تحليل آن قوى الاثر . كنگرزد ضماداً محلّل آن . لبلاب ضماداً ، جهت تحليل آن . لبن الاتان ضماداً ، جهت ظاهرى و باطنى آن خصوصاً با زعفران . لك محلّل . ماش ضماداً ، محلّل آن . ماعز سرگينش ، طلاءً جهت كهنه و به غايت محلّل . ميس ضماداً ، جهت تحليل مجرّب دانسته‌اند . نحل طلاى رطوبتش ، محلّل اورام . نعام پيه‌اش ، طلاءً محلّل اورام مزمنه . نيل شرباً ، مسكّن هيجان آن . نيم برگ و گلش ، ضماداً به غايت مفيد . وسخ جهت تحليل آن نافع . معجون دبيد الورد ( 63 ) جهت تحليل آن نافع . در باب مراهم و ذرورات ( 12 ) مناسب ، جهت مطلق اورام و حارّه و باردهء آن مذكور است . باب